Popularność rumianku nie ma­leje. Stosowany doustnie przy­nosi ulgę w przypadku stanów skurczowych mięśni przewodu pokarmowego i w jego schorze­niach na tle zapalnym. Zaleca się go m.in. w chorobie wrzo­dowej żołądka i dwunastnicy, wzdęciach, odbijaniu, zgadze, braku łaknienia, oprócz tego w zaburzeniach wydzielania żółci oraz w chorobach nerek i stanach zapalnych dróg mo­czowych.

W przypadkach bó­lów brzucha u niemowląt po­daje się rumianek w postaci herbatki. Wchodzi w skład wie­lu mieszanek ziołowych, z któ­rych przygotowuje się lecznicze napary, także o dzialaniu uspo­kajającym. Zewnętrznie zaleca­ny jest do płukania jamy ustnej, przemywania oczu, w choro­bach kobiecych – we wszystkich przypadkach w celu złagodze­nia stanów zapalnych.

Podob­nie w przypadkach stanów zapalnych i podrażnień skóry, łącznie z poparzeniami. Wspo­maga leczenie hemoroidów, odleżyn, owrzodzeń, rumienia i świądu skóry spowodowanych stanami zapalnymi na tle aler­gicznym. Rumianek stosuje się do łagodzenia skutków oparzeń termicznych i słonecznych oraz uszkodzeń skóry spowodowa­nych promieniami Roentgena lub ugryzieniami owadów.