Takich dolegliwości należy się jak najszybciej pozbyć. Pomaga w tym witamina C, której niestety większość z nas ma za mało. Jedzenie przetworzonej żywności, długotrwałe przechowywanie produktów lub intensywne gotowanie przyczynia się do niedoborów tej witaminy. Jest bardzo wrażliwa na temperaturę, światło lub przechowywanie, a ponieważ wydalamy ją codziennie trzeba starać się ją stale uzupełniać.

Również beta-karoten sprzyja zachowaniu dobrej pracy systemu odpornościowego oraz chroni tkankę płucną. Dlatego należy jeść marchew, brokuły, pomidory czy szpinak. Soki z cytrusów jak również natka pietruszki jako dodatek do kanapki świetnie uzupełnią niedobory tych składników.

Żyjąc w biegu nie zastanawiamy się nad tymi drobnymi przypadłościami. Kiedy jesteśmy głodni to jemy, a kiedy coś nam zaczyna dokuczać – zażywamy szybko lek, który ma uśpić dolegliwość. W efekcie niby czujemy się dobrze, a jednak przykra woń z ust cały czas nam towarzyszy… Zanim więc sięgniemy po jakikolwiek preparat zróbmy najpierw rewolucję na talerzu.

Na początku należy przejść na dietę lekkostrawną. Przede wszystkim eliminujemy z jadłospisu szybkie dania. Fast-foody i inne posiłki spożywane w biegu i w nerwach, co gorsza – połykane bez dokładnego pogryzienia, prowadzą do zalegania jedzenia w żołądku. Zaleca się jeść produkty gotowane lub pieczone w foli, które są zdrowe i całkiem smaczne. Powinno się też na jakiś czas zminimalizować ilość spożywanych na surowo owoców lub warzyw na korzyść gotowanych. Wskazane są również kompoty. Na talerzu powinny dominować kasze i makarony.

Unikamy natomiast wszystkich tych potraw, które w wyniku obróbki wchłaniają duże ilości tłuszczu. Ograniczmy też do minimum jedzenie silnie przetworzonych produktów. Aby zapobiec zaparciom i wzdęciom trzeba zadbać o odpowiednią podaż błonnika. Normy przewidują, że powinniśmy spożywać go 20-40 g dziennie.

A może to utrwalone echo dawnego cierpienia, błędny ognik snujący się po mózgu? Co go wzmacnia? Czy jest zaogniany na starcie przez toczący się stan zapalny? Czy może nerw, który go zbyt długo przewodził robi to nadgorliwie? A może nagłaśnia go sam mózg pogrążony w stanie depresji? Każde z tych pytań to klucz do zapanowania nad kolejnymi fazami powstawania i odczuwania bólu. Jest tych faz i mechanizmów niemało. Na niektóre będą miały dobroczynny wpływ różne formy rehabilitacji, wsparcia psychologicznego i trening nowych nawyków.

Do większości z nich dopasowane są leki, które po uszeregowaniu wedle sposobu i siły działania tworzą tzw. drabinę analgetyczną. Dla zwykłego lekarza praca z “drabiną” oznacza najczęściej wybranie leku z właściwego szczebla i ustalenie dawki. Siłą specjalisty jest łączenie leków z wielu szczebli w spójnie działający mechanizm, który kontroluje wszystkie etapy bólu, od narodzin impulsu aż do odczucia, które jest dla nas cierpieniem.

Ta mnogość leków często przeraża pacjentów, którzy boją się, że od samej liczby pigułek poczują się bardziej chorzy. W rzeczywistości dzieje się odwrotnie: kontrolując ból po trochu w wielu miejscach można stosować niższe dawki leków i uniknąć skutków ubocznych. W postaci takiego przeciwbólowego koktajlu leki potrafią uśmierzyć ból u 80-90 proc. chorych, ale to nie koniec możliwości. Do tego arsenału dochodzą różne specjalistyczne zabiegi.

Niekiedy pomaga przezskórna symulacja elektryczna, Wstrzykując różne substancje w okolice nerwów można hamować płynące nimi sygnały bólowe. Taki zastrzyk, jeśli ma działać przez jakiś czas, nazywa się blokadą. Wstrzyknięcie substancji, która definitywnie wyłącza nerw, to radykalny zabieg zwany neurolizą.