Niektórym skutkom ubocznym można zapobiec. W tym celu lekarz często zaleca podawanie preparatu probiotycznego (choć nie przy każdym antybiotyku jest to potrzebne). Zapobiegają one m.in. biegunce poantybiotykowej oraz grzybicom. W czasie kuracji warto jeść jogurty zawierające żywe kultury bakterii i fermentowane napoje mleczne nowej generacji. Otrzymuje się je przez wprowadzenie do tradycyjnych napojów bakterii z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium. Nadużywanie antybiotyków, tak samo jak wszelkich innych leków, może być szkodliwe. Przed wyborem konkretnego antybiotyku zawsze powinno się zrobić posiew i antybiogram.

Już ponad 2,5 tysiąca lat temu Grecy stosowali antybiotyki, ale nieświadomie – leczyli infekcje stóp, nosząc sandały pokryte dobroczynną pleśnią. Odkrycie antybiotyków zawdzięczamy bałaganiarstwu brytyjskiego uczonego Aleksandra Fleminga. 70 lat temu, wyjeżdżając na urlop, nie zniszczył płytek, na których rosły chorobotwórcze bakterie będące przedmiotem jego badań. Po powrocie zauważył, że bakterie zostały zniszczone, a płytka jest porośnięta pleśnią. To doprowadziło do wyizolowania i oczyszczenia pierwszego antybiotyku, tj. penicyliny.

O bezpieczeń­stwie stosowania rumianku może świadczyć fakt, że od za­wsze stosuje się go u dzieci, na­wet tych najmłodszych. Leczy się nim nawet niemowlęta, gdy mają bóle brzucha i zaburzenia żołądkowo-jelitowe: odbijanie, wzdęcia, nudności i słabe łaknienie.

Jedynie u osób, u któ­rych stwierdzono wrażliwość na inne rośliny z rodziny Asteraceae (np. nagietek) należy zachować szczególną ostroż­ność ze względu na możliwość wystąpienia alergii krzyżowej. Stosując rumianek w postaci suszonych koszyczków kwiato­wych do sporządzania naparu nie należy przekraczać ilości 8 gramów surowca.

Rumianek niemiecki oraz rumian rzymski mogą być stosowane zamien­nie. Rumian rzymski zawiera więcej substancji gorzkich, dlatego zarówno farmacja jak i przemysł spożywczy korzysta­ją z niego mniej chętnie.

W przypadkach bó­lów brzucha u niemowląt po­daje się rumianek w postaci herbatki. Wchodzi w skład wie­lu mieszanek ziołowych, z któ­rych przygotowuje się lecznicze napary, także o dzialaniu uspo­kajającym. Zewnętrznie zaleca­ny jest do płukania jamy ustnej, przemywania oczu, w choro­bach kobiecych – we wszystkich przypadkach w celu złagodze­nia stanów zapalnych.

Podob­nie w przypadkach stanów zapalnych i podrażnień skóry, łącznie z poparzeniami. Wspo­maga leczenie hemoroidów, odleżyn, owrzodzeń, rumienia i świądu skóry spowodowanych stanami zapalnymi na tle aler­gicznym. Rumianek stosuje się do łagodzenia skutków oparzeń termicznych i słonecznych oraz uszkodzeń skóry spowodowa­nych promieniami Roentgena lub ugryzieniami owadów.