Niektórym skutkom ubocznym można zapobiec. W tym celu lekarz często zaleca podawanie preparatu probiotycznego (choć nie przy każdym antybiotyku jest to potrzebne). Zapobiegają one m.in. biegunce poantybiotykowej oraz grzybicom. W czasie kuracji warto jeść jogurty zawierające żywe kultury bakterii i fermentowane napoje mleczne nowej generacji. Otrzymuje się je przez wprowadzenie do tradycyjnych napojów bakterii z rodzaju Lactobacillus i Bifidobacterium. Nadużywanie antybiotyków, tak samo jak wszelkich innych leków, może być szkodliwe. Przed wyborem konkretnego antybiotyku zawsze powinno się zrobić posiew i antybiogram.

Już ponad 2,5 tysiąca lat temu Grecy stosowali antybiotyki, ale nieświadomie – leczyli infekcje stóp, nosząc sandały pokryte dobroczynną pleśnią. Odkrycie antybiotyków zawdzięczamy bałaganiarstwu brytyjskiego uczonego Aleksandra Fleminga. 70 lat temu, wyjeżdżając na urlop, nie zniszczył płytek, na których rosły chorobotwórcze bakterie będące przedmiotem jego badań. Po powrocie zauważył, że bakterie zostały zniszczone, a płytka jest porośnięta pleśnią. To doprowadziło do wyizolowania i oczyszczenia pierwszego antybiotyku, tj. penicyliny.

Choćby tymi powodującymi zapalenie płuc czy szkarlatynę. Antybiotyki – według definicji – to inaczej wtórne produkty metabolizmu drobnoustrojów, które działając wybiórczo w niskich stężeniach, wpływają na struktury komórkowe lub procesy metaboliczne innych drobnoustrojów hamując ich wzrost i podziały. Innymi słowy – doprowadzają one do obumierania bakterii lub znacznie ograniczają ich namnażanie się. Wydawać by się mogło, że taki lek to prawdziwy skarb. Czy rzeczywiście?

Dolegliwości kobiecych narządów intymnych są najczęściej występującymi schorzeniami u kobiet. Mają one charakter nawracający, są wstydliwe i uciążliwe. Naturalna flora bakteryjna w pochwie zdrowej kobiety zdominowana jest przez przyjazne mikroorganizmy (pałeczki kwasu mlekowego), które zapewniając kwaśne środowisko (przekształcają glikogen zawarty w nabłonku pochwy w kwas mlekowy), pełnią funkcję bariery ochronnej i zapobiegają rozwojowi oraz kolonizacji przez patogenne drobnoustroje. Osłabienie właściwości obronnych w pochwie powoduje infekcje bakteryjne, drożdżowe i pierwotniakowe, a w następstwie nawet stan zapalny.

Dodatkowo zagrożona patogenami może być cewka moczowa, która znajduje się w bliskim kontakcie z przedsionkiem pochwy. Patogeny mogą szybko wtargnąć do pęcherza moczowego, powodując niepowikłane i powikłane zapalenie układu moczowego. Poza przyczynami o charakterze infekcyjnym, za stan zapalny okolic intymnych, mogą odpowiadać czynniki o charakterze podrażniającym czy alergicznym: płyny do higieny intymnej zaburzające kwaśne środowisko pochwy, zbyt obcisła lub nie przepuszczająca powietrza bielizna, wilgotny ręcznik i strój kąpielowy stanowiące idealne środowisko do namnażania się patogenów oraz korzystanie z publicznych toalet.

Typowymi objawami stanu zapalnego w obrębie pochwy są: świąd, zaczerwienienie, pieczenie, upławy (o różnym zabarwieniu czy zapachu, zależnie od rodzaju infekcji), ból nasilający się głównie przy oddawaniu moczu lub w czasie stosunku. Gdy stan zapalny przebiega łagodnie lub gdy nie ma możliwości kontaktu z lekarzem, możemy próbować ratować się na własną rękę, stosując preparaty dostępne w aptece bez recepty.