Pływanie – aktywuje wszystkie grupy mięśniowe. Woda odciąża kręgosłup i stawy, co zwiększa komfort ćwiczeń. Zajęcia na basenie rozwijają kondycję, a także zwiększają objętość płuc. Zalecane jest spokojne tempo, nie powodujące dużego zmęczenia.

Spacery – aby aktywować zarówno mięśnie nóg jak i pleców warto poruszać energicznie rękami w rytm stawianych kroków. Zmienne napięcie mięśni wzmacnia mięśnie kręgosłupa. Zalecane są codzienne, przynajmniej półgodzinne spacery, średnim tempem (nie powodującym gwałtownego przyspieszenia akcji serca). W miarę poprawiania kondycji należy zwiększać pokonywany dziennie dystans.

Jazda na rowerze – uaktywnia wiele grup mięśni i rozwija zmysł równowagi. Osoby z osteoporozą powinny zadbać o prawidłową pozycję w trakcie jazdy – siodełko i kierownica należy ustawić w taki sposób, by sylwetka była możliwie wyprostowana, z jak najmniejszym pochyleniem. Warto jeździć co dzień przez minimum 30 minut.

Ćwiczenia izometryczne – zalecane są jako uzupełnienie ćwiczeń ogólnych – pobudzają mięśnie (głównie przykręgosłupowe, brzucha, bioder) mimo niewielkiego ruchu. Nacisk kładziony jest na dokładne wykonanie określonej liczby ćwiczeń z podaną liczbą powtórzeń. Trening zbudowanych jest z kilku, kilkunastu niedługich serii, po których następuje krótki odpoczynek. Ćwiczenia izometryczne nie wymagają specjalistycznych urządzeń, mogą być wykonywane w warunkach domowych (po uprzedniej konsultacji z lekarzem).

Po co mam ćwiczyć?

Celem ćwiczeń zdrowych osób jest odciążenie osłabionego z wiekiem szkieletu, poprzez wzmocnienie mięśni. Zmienny nacisk mięśni wpływa korzystnie na bilans kostny. Dzięki niemu zmniejsza się resorpcja (niszczenie) kości i stymulowany jest proces tworzenia kości.

Osoby, u których osteoporoza rozwija się gwałtownie, ćwicząc hamują utratę masy kostnej. Ćwiczenia fizyczne u osób z rozwijającą się osteoporozą prowadzą do zmniejszenia gwałtownej utraty masy kostnej, chociaż nie powodują odtworzenia struktury tkanki szkieletowej utraconej wcześniej.

Problem ten pojawia się jednak nie tylko wśród sportowców. Często dotyka osób spędzających dużo czasu przed komputerem: informatyków, grafików komputerowych i sekretarki. Dolegliwość jest też dobrze znana osobom wykonującym pracę fizyczną związaną z wymuszeniem częstych ruchów nadgarstka (np. mechanikom, budowlańcom, osobom pracującym przy taśmach produkcyjnych). Schorzenie charakteryzuje się okresowymi silnymi bólami łokcia, które utrudniają wykonywanie najprostszych czynności, jak podanie ręki, podniesienie szklanki czy odkręcenie korka od butelki.

Przy wystąpieniu silnego bólu leczenie może trwać od kilku do kilkunastu miesięcy. Zaleca się wówczas ograniczenie czynności obciążających nadgarstek i staw łokciowy. Wskazane jest także odciążenie chorego miejsca za pomocą opaski uciskowej lub stabilizatora. Z myślą o zmniejszeniu bólu w tego typu schorzeniach marka Futuro™ zaprojektowała specjalny stabilizator stawu łokciowego. Łagodzi on nie tylko skutki kontuzji łokcia, ale wpływa też bezpośrednio na ich przyczynę.

Stabilizator przynosi ulgę osobom, którym ból przeszkadza w prowadzeniu normalnego trybu życia. Pomaga odciążyć łokieć i łagodzi objawy dolegliwości, ponieważ zatrzymuje drgania występujące pomiędzy poduszką uciskową stabilizatora a przyczepem mięśni. Przeznaczony jest dla osób w różnym wieku, które chcą żyć zdrowo i aktywnie. Stabilizator można założyć zarówno na prawy, jak i na lewy łokieć. Został on wyposażony w ruchomy pas, który umożliwia dopasowanie siły stabilizacji do indywidualnych potrzeb. Przylega bezpośrednio do ciała, dzięki czemu jest niewidoczny pod ubraniem.