Rzeżucha ma bardzo dużo wapnia i ogromne ilości siarki (swój zapach zawdzięcza glikozydowi izosiarkocyjanowemu). Poleca się rzeżuchę jako wyjątkowo ważne źródło łatwo przyswajalnego jodu.

100 g rzeżuchy zawiera: 2,9 g białka, 0,7 g węglowodanów, 3,3 g błonnika, 3 mg witaminy A, 310 mg potasu, 200 mg wapnia, 60 mg sodu, 52 mg fosforu, 17 mg magnezu, 1,6 mg żelaza, 0,2 mg cynku, dużą ilość jodu, 0,1 mg witamin B1 i B2, 0,6 mg witaminy PP, 0,13 mg witaminy B6, 60 mg witaminy C, 1 mg witaminy E oraz 0,2 mg kwasu foliowego.

Domowa hodowla

Nasiona rzeżuchy przesyp z torebki do szklanki, zalej obficie wodą. Odstaw, by zaczęły się kleić (jak namoczone siemię lnianie). Następnie rozsmaruj masę na wilgotnej warstwie ligniny, umieszczonej na talerzu, tacy, odwróconej doniczce itp. Lignina musi być stale wilgotna, ale nie może pływać w wodzie. Całość przykryj na dwa dni. Kiedy zauważysz, że nasiona kiełkują, zdejmij przykrycie. Po ok. 10 dniach, gdy roślinki będą miały 5-7 cm, można zacząć zbiór. Ścina się je nożyczkami tuż nad ligniną.

Znana już w starożytnej Europie gdzie przypisywano jej właściwości lecznicze. Rzeżuchę polecał Hipokrates, a w medycynie ludowej stosowano ją przeciw zmęczeniu, jako środek poprawiający urodę oraz w leczeniu zaburzeń tarczycy.

Ksenofont w swoich kronikach pisał, że młodzi Persowie, gdy udawali się na polowanie lub wyprawy, jedli rzeżuchę na kromkach chleba. Król Ludwik zachwycony walorami smakowymi rzeżuchy dodał do swoich trzech linii tarczy herbowej trzy jej pączki.

Rzeżucha

Rzeżucha (Cardamine L.) to rodzaj roślin zielnych z rodziny kapustowatych. Należy do niego ok. 100 gatunków występujących w strefie umiarkowanej. W Polsce występuje 10 gatunków. Gatunkiem typowym jest Cardamine pratensis L.

Rzeżucha łąkowa (Cardamine pratensis L.) występuje na terenie całej Polski. Jej łodyga jest wzniesiona i pełna. Cała roślina jest lekko owłosiona i posiada charakterystyczny smak. Liście odziomkowe tworzą różyczkę. Są pierzastosieczne o okrągłych listkach, przy czym szczytowy listek jest większy od pozostałych.

Liście łodygowe złożone są z wydłużonych, lancetowatych listków. Kwiaty są białe lub fioletowe, wyrastają na szypułach o długości 2-4 mm i zebrane są w luźne grono na szczycie łodygi. Kwiat zbudowany jest z 4 zielonych działek kielicha i 4 jajowatych płatków korony, pojedynczego słupka z wydłużoną zalążnią i krótką szyjką oraz 6 dwusilnych pręcików.

Rzeżucha kwitnie od marca do kwietnia i jest rośliną miododajną. Miodniki znajdują się u nasady krótszych pręcików, a nektar zbiera się na dnie kwiatowym. Owocem są długie, równowąskie łuszczyny o długości do 25 mm, z dzióbkiem o długości do 1 mm. Rzeżucha jest jedną z nielicznych roślin, które rozmnażają się wegetatywnie przez liście. Jesienią przylegające do ziemi liście tworzą ukorzeniające się pączki przybyszowe.

Aby osiągnąć cel odchudzanie powinno znaleźć wysoką pozycję na liście naszych priorytetów. Otoczenie ma dostosować się do zmiany sposobu żywienia, a nie odwrotnie. Przerwa w pracy przeznaczona na zjedzenie musi być respektowana, nic się nie stanie gdy rodzina pomoże w obowiązkach aby był czas na przygotowanie posiłków. Lśniące czystością mieszkanie nie może być ważniejsze od zjedzenia w spokoju obiadu.

Należy przyjąć strategię przy wyborze sposobu żywienia, aby zminimalizować ryzyko zniechęcenia się i przerwania zadania w połowie drogi. Dieta powinna spełniać kilka warunków: nie powinna być jednostronna, ważne jest urozmaicenie produktów aby nie spowodować niedoborów pokarmowych. Powinna być smaczna, nie zawierać produktów których się nie lubi, należy używać ulubionych przypraw, nie rezygnować całkowicie z soli. Nie należy wyłączać dużej grupy produktów – np. węglowodanów i tłuszczów, trzeba zmniejszyć ich ilość ale nie eliminować całkowicie.

Wybierając sposób żywienia można skorzystać z pomocy specjalisty lub literatury dostępnej w księgarniach, do której jednak należy podejść krytycznie – unikać takiej, która obiecuje niewiarygodne wyniki w krótkim czasie, wyłącza całkowicie duże grupy produktów, jest niezgodna z przyjętymi obecnie zasadami zdrowego żywienia, promująca „dziwne” praktyki, zabiegi czy głodówki. Nie powinno być produktów całkowicie zakazanych, można sobie wyznaczyć np. raz w tygodniu zamiast jednego, niskokalorycznego posiłku zjemy to na co mamy ochotę. Przygotować sobie strategię przygotowywania posiłków, listy zakupów, postępowania w sytuacjach awaryjnych – np. konieczności zjedzenia w mieście.